Saturday, September 26, 2020

உண்மையான பரிசு! வாட்சப் கதை பகிர்வு!

 உண்மையான பரிசு!


ஐந்து வயது சிறுமி அமுதா தன் அம்மாவுடன் சூப்பர் மார்க்கெட் சென்றிருந்தாள். அங்கே ஒரு முத்து மாலை யைப் பார்த்தாள். அது வேண்டுமென அம்மாவிடம் அடம்பிடித்தாள்.

அம்மு... இது அழகா இருக்கு, ஆனால் விலை அதிகமா இருக்கே.. தவிர இது தரமில்லாத ப்ளாஸ்டிக் மாலை... நான் உன்னோட பிறந்த நாளைக்கு அப்பாகிட்டச் சொல்லி 'ரியலான ஒரிஜினல் பியர்ள்ஸ்' மாலை வாங்கித் தரச்சொல்றேன்... இது வேண்டாம்மா" என்றாள் அம்மா.

ஆனால் அமுதா, அழுது பிடிவாதம் செய்து அந்தப் ப்ளாஸ்டிக் முத்துமாலையை வாங்கிக் கொண்டாள்...

அமுதாவுக்கு அந்த முத்துமாலை மிகவும் ஃபேவரெட் ஆன பொருளாகிப் போனது. அதை எங்கு சென்றாலும் அணிந்திருந்தாள்/ உடன் வைத்திருந்தாள். பள்ளிக்குச் செல்லும்போதும், நண்பர்களுடன் விளையாடும் போதும், ஏன் படுக்கும்போது கூடக் கழுத்தில் போட்டிருந்தாள்.பிளாஸ்டிக் மாலையை கழுத்திலேயே போட்டிருந்தாள் அலர்ஜியால் கழுத்து நிறம் மாறி விடும் என என்னென்னவோ அம்மா சொல்லியும் கூடக் கேட்கவில்லைஎப்போதும் அதைப் பிரிய மனமில்லை அவளுக்கு.

அமுதாவின் அப்பா மிகவும் அன்பானவர். தினமும் அவர் அமுதாவுக்குப் படுக்கும் முன் கதை சொல்வார். ஒரு நாள் கதை சொல்லி முடித்ததும் கேட்டார், “அம்மு... என்னை உனக்குப் பிடிக்குமா?”

ஆமாம்பா ரொம்பப் பிடிக்கும்.”

அப்போ, உன்னோட முத்துமாலையை எனக்குத் தரீயா?”

.. முடியாதுப்பா... நீங்க வேற எதுனாச்சும் எடுத்துக்கோங்க.. என்னோட பிங்கி பொம்மையை வேணா எடுத்துக்கோங்க.. ஆனா முத்துமாலை மட்டும் தர மட்டேன்ம்பா...” என்றாள்.

"பரவால்லை குட்டிம்மா..."  என்று புன்னகையுடன் பதில் சொன்னார் அப்பா.

இன்னொரு நாள் மீண்டும் கேட்டார், “அம்மு... என்னை உனக்கு பிடிக்குமா?”

ஆமாம்பா ரொம்பப் பிடிக்கும்

-அமுதாஅப்போ, உன்னோட முத்துமாலையை எனக்குத் தரீயா?” மீண்டும் கேட்டார்.

.. முடியாதுப்பா... நீங்க வேற எதுனாச்சும் எடுத்துக்கோங்க.. வேணும்னா என்னோட குதிரை பொம்மையை எடுத்துக்கோங்க... முத்துமாலைய மட்டும் கேக்காதீங்கப்பா ப்ளீஸ்... அதமட்டும் நான் தர மட்டேன்.” என இம்முறையும் அழுத்தமாக மறுத்தாள் அமுதா.இப்போதும் அதே புன்னகையுடன்பரவால்லை குட்டி..” என்றார் அப்பா.சில நாட்களுக்குப் பிறகு ஒருநாள், அப்பா இரவு கதை சொல்ல வந்தபோது.... அமுதா ஒரு தயக்கத்துடன், “இந்தாங்கப்பா...” என சொல்லிக் கொண்டே ஒரு சிறிய பெட்டியைத் திறந்து அதிலிருந்த அவளின் விருப்பமான முத்துமாலையை எடுத்து அப்பாவின் கைகளில் தந்தாள். அது பழசாகியும்... சில முத்துக்கள் உடைந்தும் போயிருந்தன.

அதை ஒரு கையில் வாங்கிக் கொண்ட அப்பா, மறுகையால் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு நீல வெல்வெட் பெட்டியை எடுத்தார். அதில் உண்மையான முத்துக்களால் ஆனா ஒரு அழகிய முத்துமாலை இருந்தது.

அவர் அதைத் தன்னுடன் எப்போதும் வைத்திருந்தார். அமுதா தன் மலிவான மாலையைத் தருவதற்காகக் காத்திருந்தார் அவர்... அதைத் தந்தவுடன் அந்த உண்மையான மாலையைத் தந்தார்.

"இதை உனக்குத் தருவதற்காகத்தான்டா அம்மு... நான் தினமும்  அந்தப் ப்ளாஸ்டிக் மாலையைக் கேட்டேன்..." என்றார் அப்பா.

இந்தத் தகப்பன் யாருமல்ல... நம் எல்லோருக்கும் தந்தையான இறைவன்...

அந்தக் குழந்தை தான் நாம்.ஆம். இதுபோலத்தான் நாமும் நம் வாழ்க்கையில் சில மலிவான விஷயங்களைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு கைவிடுவதற்குத் தயாராக இல்லை.

அத்தகைய போலியான விசயங்களை கைவிட்டால் இறைவன் உண்மையான ஒன்றை நமக்குப் பரிசளிப்பான்.நமது மோசமான  பழக்கங்கள், செயல்கள், தீய நட்புகள்/ உறவுகள்... போன்ற எது வேண்டுமானாலும்  நம்முடன் மிகவும் பின்னிப் பிணைந்திருக்கலாம்.. அவைகளால் நமக்குப் பாதிப்பு எனத் தெரிந்தும் கூடக் கைவிடக்  கடினமான வைகளாக இருக்கலாம்...

ஆனால் அவைகளை எல்லாம்விட சிறந்தவைகள் நமக்காகக் காத்திருக்கின்றன.... அத்தகைய சிறப்பான ஒன்றைப் பெற வேண்டுமானால்... போலியான மலிவான விசயங்களை நாம் கைவிட வேண்டும்.

அன்பே வடிவான இறைவன் சிறந்த ஒன்றைத் தராமல் நம்மிடமிருந்து எதையும் எடுத்துக் கொள்வதில்லை.

கெட்டவைகளைப் புறக் கணித்து நல்லவைகளைப் பெறுவோம்    

வாட்சப்பில் வந்த கதை. 

தங்கள் வருகைக்கு நன்றி! பதிவு குறித்த  கருத்துக்களை பின்னூட்டத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்! நன்றி

Tuesday, September 15, 2020

விருந்து

 

விருந்து

  நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு.

 




ஆனந்த இல்லத்தின் நூறு குழந்தைகள் உணவு உண்ணும் அறையின் வரிசையாக அமர்ந்திருக்க அவர்கள் முன்பே சாதம், புளியோதரை,கூட்டு, பொரியல், சர்க்கரைப் பொங்கல், வடை, என்று சுவையான உணவு பாத்திரங்களில் நிரம்பி வழிந்தது.

சாப்பாட்டு வாசனை மூக்கைத் துளைக்க நாவில் எச்சில் ஊறியது அந்த இல்லக் குழந்தைகளுக்கு. இன்னும் சற்று நேரத்தில் இன்றைய உணவை அளிக்கும் விருந்தினர் வந்ததும் உணவு பரிமாறப்படும். இப்படி வகை வகையான உணவுகள் வாரத்தில் ஒரு முறை தான் கிடைக்கும். சில சமயம் ஒரு மாதம் வரை காத்திருக்க வேண்டும்.

வழக்கமாக சாதம், கூட்டு, பொரியல் சாம்பார் மோர், ஊறுகாய் தான் உணவு. யாருக்காவது பிறந்தநாள் திருமணநாள், கல்யாணம் என்று விஷேசம் வரும்போது இந்த குழந்தைகளுக்கும் விஷேசம். அன்று விருந்தினர் வந்ததும் இறைவணக்கம் பாடி முடித்ததும் அவர் ஒரு சிலருக்கு பரிமாறி புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்வார். பின்னர் அனைவருக்கும் உணவு பரிமாறப்படும். உண்டு முடித்தபின் அனைவரோடும் மீண்டும் ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டு விருந்தினர் கிளம்பிச்செல்வார். அனைவரும் விருந்தினருக்கு கை கூப்பி நன்றி தெரிவிப்பர்.

 ஒவ்வொரு விருந்தினர் வந்து போகும் போதும் தினேஷின் முகம் மட்டும் சுருங்கியிருக்கும். ஏதோ வேண்டா வெறுப்பாய் அந்த உணவை உண்பான். புகைப்படம் எடுக்கும் போது அவன் முகம் சுண்டைக்காயாக சுருங்கி இருக்கும். வழி அனுப்புகையில் வரவே மாட்டான். அவனுக்கு இப்படி போட்டோ எடுப்பது சுத்தமாக பிடிக்கவே பிடிக்காது.

 

 

 மதியம் 12 .30 மணிக்குசர் சர்என்று இரண்டு கார்கள் வந்து நின்றன.   தொழிலதிபர் கார்த்திகேயனும் அவரது மகன் அனிருத்தும் முதல் காரிலிருந்து இறங்க . மற்றொரு காரில் இருந்து சீருடை அணிந்து சில பணியாளர்கள் இறங்கினார்கள்.

  சார்! டைம் ஆயிருச்சு! பிள்ளைங்க ரெடியா? பறிமாற ஆரம்பிச்சிரலாமா?” என்றார் கார்த்திகேயன்  

  எல்லாம் ரெடியாக உட்கார்ந்திருக்காங்க! நீங்க வந்ததும் பிரேயர் பண்ணிட்டு ஒரு ரெண்டு பேருக்கு சாப்பாடு போட்டு போட்டோ எடுத்ததும் எல்லோருக்கும் பறிமாறிடச் சொல்றேன். அவங்க சாப்பிட்டு முடிச்சதும் ஒரு குருப் போட்டோ எடுத்துட்டு நீங்க கிளம்பிடலாம் சார்! அதிகபட்சம் ஒரு அரைமணிநேரம்  ஆகும். விடுதிக்காப்பாளர் சொல்ல..

நோ நோஎன்று மறுத்தார் கார்த்திகேயன்.  .

 ப்ரேயர் பண்ணிட்டு நாம எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்!போட்டோ எல்லாம் வேண்டாம் . பரிமாற நான் ஆட்களை கூட்டி வந்துட்டேன்! என்று அவர் சொன்னபோது ஆச்சர்யமாக பார்த்தார் விடுதி காப்பாளர்.

  “இல்லே சார்! வழக்கமா ப்ரேயர், போட்டோ எல்லாம் எடுத்தபிறகுதான் சாப்பாடு பரிமாறுவோம்!”

   வழக்கத்தை நாம மாத்துவோம்!” . இங்க இருக்கிற பிள்ளைங்களும் என் பிள்ளைங்க மாதிரி  அவங்களுக்கு சாப்பாடு போட்டு அதை போட்டோ எடுத்து விளம்பரம் தேடிக்கிறது சரியில்லை! ஏதோ இன்னிக்கு எனக்கு வசதியிருக்கு! நாலு பேருக்கு உதவறேன்! சில காலத்துக்கு அப்புறம் இதே  இல்லத்துலே இருந்து ஒரு குழந்தை வளர்ந்து என்னை மாதிரி நாலு பேருக்கு உதவலாம். அப்போ நானும் உதவி வாங்கிற நிலையிலே இருக்கலாம். உதவனுங்கிறது மனுஷனோட அடிப்படை பண்பு. அதை விளம்பரம் பண்ணிக்கும் போது அந்த பண்பே கெட்டுப்போயிருது.

  இந்த குழந்தைங்க மனசுலே நாம தாழ்ந்து போயிட்டோம் என்கிற எண்ணம் வரவே கூடாது. அதனாலே எல்லோரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து சாப்பிடுவோம் வாங்க!  விடுதிகாப்பாளர் எதுவும் பேசாது உடன் செல்ல

   .ப்ரேயர் முடிந்து பிறந்தநாள்வாழ்த்துபாடி அனைவரும் சாப்பிட அமர்ந்த்தும் உடன் கார்த்திகேயனும் அவர் மகனும் அமர்ந்துசாப்பிட்டதும் தினேஷுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஒரு போட்டோக் கூட எடுக்கவில்லை என்பது அவனுக்கு ஆனந்தமாக இருந்தது. முதல் முறையாக அவன் முகத்தில் புன்னகை.  

   

 கார் கிளம்புகையில் ஓடோடி வந்தான் தினேஷ். தொழிலதிபர் கார்த்திகேயன் கரங்களை பிடித்துக் கொண்டு மிக்க நன்றிசார்! என்றார்  .

   

  தம்பி! இதுவரைக்கும் நீ இப்படி சாப்பிடும் போது மகிழ்ச்சியா இருந்தது இல்லேன்னும் சாப்பாடு போட்டவங்களுக்கு நன்றி சொன்னதும் இல்லேன்னு வார்டன் சொன்னார். இன்னிக்கு நீ மகிழ்ச்சியா இருக்கே! எனக்கு நன்றி சொல்றே? அதுக்கு காரணம் எனக்குத் தெரியும். இன்னிக்கு நான் உங்களோட உட்கார்ந்து சாப்பிட்டேன். போட்டோ எடுக்கவே இல்லை! இதுதானே உன் மகிழ்ச்சிக்கு காரணம்.

     ’ஆமாம் சார்! ஆனா இது எப்படி உங்களுக்குத் தெரியும்.?’

  ”நானும் உன்னை மாதிரிதான் தம்பி! ரொம்பவும் சுயமரியாதைக்காரன்! உன் வயசுலே நானும் இதே மாதிரி ஒரு ஆசிரமத்துலேதான் வளர்ந்தேன். அங்க இந்தமாதிரி சாப்பாடு போட்டு போட்டோ எடுத்து அலப்பறை பண்ற போதெல்லாம் எனக்கு அப்படியே மனசு கூசிப்போகும். அப்பவே மனசிலே உறுதி எடுத்தேன். நல்லா படிச்சு உயர்ந்து நாமும் இப்படி நாலு பேருக்கு உதவி செய்யணும். ஆனா போட்டோ எடுத்து விளம்பரப்படுத்திக்க கூடாதுன்னு முடிவு செய்தேன். அதை நடைமுறைப் படுத்திகிட்டும்வரேன்! நீயும் நல்லா படி! வருங்காலத்துலே உயர்ந்து நிற்கும்போது என்னைப் போலவே இரு! வாழ்த்துகள்!” என்று அவர் சொன்னதும் அவர் கரங்களில் முத்தமிட்டான் தினேஷ்.

 

டிஸ்கி: முகநூலில் மத்யமர் என்ற குழுவில் இருக்கிறேன். அங்கு ஒரு போட்டிக்காக இந்த  கதை எழுதினேன். அதற்குள் நேரம் கடந்துவிட்டது அதனால் அங்கு பதிவிடவில்லை. இங்கு பதிவிட்டுள்ளேன். உங்கள் பொன்னான கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்! நன்றி!

  

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...