Monday, June 30, 2014

தளிர் சென்ரியு கவிதைகள்! 4

சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் கவித்துவம் அதிகமாக இருந்தால் ‘ஹைக்கூ’. கவித்துவம் குறைந்து நகைச்சுவை உணர்வு மேலோங்கி இருந்தால் அது ‘சென்ரியு’. 

சென்ரியுவும் ஜப்பானிய மொழிக்கவிதை. 3 அடிகள் கொண்டது. ஜென் தத்துவம், இயற்கை மற்றும் மெய்யியலோடும் சிறிது தொடர்பு கொண்டு நகைச்சுவை உணர்வை நோக்கமாகக் கொண்டு எழுதப்படுவது சென்ரியு ஆகும். சென்ரியு சமூகம், அரசியல் ஆகியவை குறித்து நகைச்சுவை உணர்வோடும் அங்கத உணர்வோடும் வெளிப்படுத்தும்.

‘சென்ரியு’ என்னும் புனைப்பெயரைக் கொண்ட ‘கராய்ஹச்சிமோன்’ என்னும் ஜப்பானியக் கவிஞர் கி.பி. 18ஆம் நூற்றாண்டில் இவ்விலக்கியத்தை அளித்தார். பின்னர் அக்கவிஞரின் புனைப் பெயரே அக்கவிதை வகைகளுக்கான பெயரும் ஆயிற்று. தமிழில் இவ்வகையை நகைப்பா என்கிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டு ‘சென்ரியு’ 3 அடிகள் கொண்டு எழுதப்படுகிறது. அவ்வாறு 3 அடிகள் கொண்டு எழுதப்படுவதை தமிழ் அறிஞர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதோடு ‘சென்ரியு’ வடிவமாகவும் அங்கீகரித்துள்ளார்கள். இது இந்திய சமூகம், அரசியல் ஆகியவை குறித்த போக்கை நகைச்சுவை உணர்வோடும் அங்கத உணர்வோடும் வெளிப்படுத்த ஏற்ற மிகச் சிறந்த வடிவம் ஆகும். எனவே இந்தியாவின் சூழலுக்கு தமிழில் ‘ஹைக்கூ’வை விட ‘சென்ரியு’ சிறந்த வடிவம் /உள்ளடக்கம் ஆகும். 

சென்ரியு விளக்கம்: கவியருவி ரமேஷ், நன்றி: தமிழ்த்தோட்டம் கருத்துக்களம்.

தளிர் சென்ரியு கவிதைகள்!

ஓடியதை
தடுத்தார்கள்
எழும்பியது பிரச்(அணை)!


விழுந்தது இடி!
அடிபட்டது தொழிலாளர்
வாழ்க்கை!

குளங்களில் எழும்பின
குடில்கள்
நலம்விசாரிக்கவந்தது நீர்!

அகலப்பட்ட சாலைகளில்
அடிபட்டு செத்தது
மரங்கள்!

விலைபோன நிலங்கள்!
களை இழந்தது
கிராமங்கள்!

குருவியாய் சேமிப்பு!
உருவிக்கொண்டன
உறுவிலா நிறுவனங்கள்!

கான்கிரிட் காடுகளில்
பயிரிடப்படுகிறது
கல்வி!

பண முதலைகளின்
தினசரி இரையானது
பச்சைக்குழந்தைகளின் கல்வி!

நடமாடும் மிருகங்களின்
நடிப்புக்கு இரையானது
பெண்மை!

சொத்தாக்க நினைத்ததும்
சொத்தையானது
கழகம்!

வாட்டர் குவாட்டர்
விற்பனையில் வளர்கிறது
தமிழகம்!

வியாபாரியான அரசு!
விபசாரியான மக்கள்!
விலைபோனது மானம்!

அடிப்படைகள் விலையானது
ஆடம்பரங்கள் இலவசமானது!
அழிந்துபோனது மனசாட்சி!

அஸ்திவாரமிட்டார்கள்
அழிந்து போனது
அறுபது குடும்பங்கள்!

கட்டிடத்தில் அல்ல!
கட்டுபவன் தலையில்
விழுந்தது இடி!

விதிகளை தளர்த்தியதில்
விதி முடிந்தது
கட்டிடத் தொழிலாளர்கள்!

தங்கள் வருகைக்கு நன்றி! பதிவு குறித்த கருத்துக்களை கமெண்ட் செய்து ஊக்கபடுத்துங்கள்!


Sunday, June 29, 2014

உங்களின் தமிழ் அறிவு எப்படி? பகுதி 62

உங்களின் தமிழ் அறிவு எப்படி? பகுதி 62


அன்பான வாசக பெருமக்களே! வணக்கம்! சென்ற பகுதியில் சாரியைகள் குறித்து படித்தோம். இந்த வாரம் நாம் படிக்க கற்க இருப்பது இலக்கணத்தில் முதல் பகுதியான எழுத்திலக்கணத்தின் முதலெழுத்தும் சுட்டெழுத்தும் ஆகும்.

  முதல் எழுத்துக்கள் உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். இருந்தாலும் மீண்டும் ஒருமுறை நினைவுபடுத்திக் கொள்வோம். மொழியில் பிற எழுத்துக்கள் எல்லாம் தோன்றுவதற்கு அடிப்படையாக உள்ள எழுத்துக்கள் முதலெழுத்துக்கள் எனப்படும்.

   தமிழில் முதல் எழுத்துக்கள் இருவகைப்படும். அவை உயிரெழுத்துக்கள், மெய்யெழுத்துக்கள்.

உயிரெழுத்துக்கள், அ,ஆ,இ,ஈ,உ,ஊ, எ, ஏ,ஐ, ஒ, ஓ, ஔ என்பனவாகும்.

மெய்யெழுத்துக்கள், க்,ங்,ச்,ஞ்,ட்,ண்,த்,ந்,ப்,ம்,ய்,ர்,ல்,வ்,ழ்,ள்,ற்,ன் என்பனவாகும்.

உயிரெழுத்துக்களில் அ,இ,உ,எ,ஒ என்பன குறுகிய ஓசைதரும் குறில் எழுத்துக்கள் ஆகும்.

   ஆ,ஈ,ஊ,ஏ,ஐ,ஓ,ஔ ஆகிய எழுத்துக்கள் நீண்ட ஓசை தரும் நெடில் எழுத்துக்களாகும்.

   இனி பார்க்கப்போவது சுட்டெழுத்து என்பதாகும். இதை பலர் வாக்கியமாக படித்தும் கேட்டும் இருந்தாலும் இன்னதென அறிந்திருக்க மாட்டீர்கள்.

    ஒன்றினை சுட்டிக்காட்ட  வரும் எழுத்து சுட்டெழுத்து எனப்படும். சுட்டெழுத்துக்கள் மொழிக்கு முதலில் நின்று ஒரு பொருளை சுட்டிக்காட்டும். சுட்டெழுத்துக்கள் அ, இ, உ  என்பனவாம்.
இவை தனியாக வந்தால் சுட்டெழுத்து என்றும், சொல்லோடு இணைந்து வந்தால் சுட்டுப்பெயர் என்றும் வழங்கப்படும்.

உதாரணமாக, அ, இ, உ = சுட்டெழுத்துக்கள்.
அவன், இவன், உவன்,  = சுட்டுப்பெயர்கள்.

இந்த சுட்டெழுத்துக்கள் அகச்சுட்டு, புறச்சுட்டு என்று இருவகைப்படும்.
சொற்களின் உள்ளேயே சுட்டெழுத்து அடங்கி வரும் என்றால் அவை அகச்சுட்டு என்று பெயர். எடுத்துக்காட்டு அவன், இவன், உவன்.
சொற்களுக்கு புறத்தே இச்சுட்டு வரும் எனில் அவை புறச்சுட்டு என்று வழங்கப்படும்.

  எடுத்துக்காட்டு: அப்பையன், இப்பையன், உப்பையன். என்ற சொற்களில் சொற்களின் முன் சுட்டு வந்துள்ளதை அ+பையன், இ+பையன், உ+ பையன் என்று பிரித்து பார்ப்பதின் மூலம் அறியலாம்.
தற்கால வழக்கில் அ, இ என்ற இரண்டு சுட்டெழுத்துக்களே வழக்கில் உள்ளது. உ என்ற சுட்டெழுத்து மறைந்துவிட்டது. எனினும் சங்ககாலத்தில் இந்த சுட்டெழுத்து இருந்தது.

அ என்னும் சுட்டெழுத்து சேய்மை( தூரத்தில்) உள்ள பொருளையும், இ என்னும் சுட்டெழுத்து அண்மையில் உள்ள பொருளையும் உ என்னும் சுட்டெழுத்து இவ்விரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட தூரத்தில் உள்ள பொருளையும் குறிக்க பயன்படுத்தப்படும்.

ஒரு பொருளை சுட்ட ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட சொற்கள் இருக்கும் எனில் நாளடைவில் ஒன்று மட்டும் நிலைத்து மற்றவை வழக்கொழியும். அவ்வாறே அ.உ இரண்டுக்கும் சேய்மை சுட்டாகிய அகரமே பயன்பட்டு உ மறைந்து போனது.

இனிக்கும் இலக்கியம்!

நற்றிணை

திணை: நெய்தல்

துறை: பகற்குறி வந்த தலைமகனைத் தோழி வரைவு கடாயது

பாடியவர்: நக்கீரர்


“விளையாடு ஆயமொடு வெண்மணல் அழுத்தி
மறந்தனம் துறந்த காழ்முளை அகைய
நெய்பெய் தீம்பால் பெய்தினிது வளர்த்தது
நும்மினும் சிறந்தது நுவ்வை யாகும் என்று
அன்னை கூறினள் புன்னையது சிறப்பே
அம்ம நாணுதும் நும்மோடு நகையே
விருந்திற் பாணர் விளரிசை கடுப்ப
வலம்புரி வான்கொடு நரலும் இலங்குநீர்த்
துறைகெழு கொண்கநீ நல்கின்
நிறைபடு நீழல் பிறவுமார் உளவே.”


துறைவிளக்கம்: நெய்தல் நிலத்தலைவன், தலைவியை களவில் கூடி நாள்தோறும் பகலில் ஓர் இடத்தில் சந்தித்துவந்தான். அவன் தலைவியுடம் மகிழ்ந்து இருந்தானே தவிர திருமணம் செய்து இல்லறம் நடத்தான் இல்லை. அப்போது ஒருநாள் பகலில் தலைவியை சந்திக்க வந்த தலைவனை தோழி மறித்து, தலைவியை மணந்து கொள்வதே அவனுக்கு நல்லது என்பதை நாகரீகமாக உணர்த்தினாள். இவ்வாறு தோழி கூறுவது வரைவு கடாதல் துறையாகும்.


பாடல் விளக்கம்:
        “தலைவனே! நாங்கள் சிறுமியராக இருந்தபோது தோழியருடன் இங்கே மண்ணில் விளையாடினோம். அப்பொழுது, புன்னையின் விதை ஒன்றை இம்மண்ணில் புதைத்துச் சென்றோம். சிலநாட்களில் அது முளைத்து வளர அதற்கு நீரும் பாலும் பெய்து நாங்கள் வளர்த்து வந்தோம். அதனைக் கண்ட எங்கள் அன்னை ‘இது உங்களினும் சிறந்தது, உங்களுக்கு தங்கை முறையாகும்’ என்று கூறினாள்.

   எனவே, எங்கள் தங்கையான இந்த புன்னை மர நிழலில் உம்மோடு நகையாடி மகிழ்தற்கு நாணமாக உள்ளது. புதியராய் வந்த பாணர் இசைத்த திருந்திய இசைபோல வலம்புரி வெண்சங்கு ஒலிக்கும் நீர்த்துறையின் தலைவனே! நீ மனம் வைத்தால் நாம் தங்கிப் பேச மர நிழல்கள் பிறவும் உள்ளன” என்று தோழி கூறுகிறாள்.
இப்படி பகலில் மட்டும் வந்து காதல் செய்து போகுபவனை வேறு இடத்தில் சந்திக்கலாம் என்று அலைகழித்தால் தலைவியை மணந்துவாழ முடிவெடுப்பான் என்ற நோக்கத்தில் தோழி இவ்வாறு கூறுகிறாள்.

தலைவியை மணந்து கொள் என்று நேரடியாக கூறாமல் புன்னைமரத்தை தங்கையாக்கி அளாவ வேறு இடம் பார் என்று நாகரிகமாக கூறுகின்றாள் தோழி.



தங்களின் வருகைக்கு நன்றி! பதிவு குறித்த கருத்துக்களை பின்னூட்டத்தில் தெரிவித்து ஊக்கப்படுத்துங்கள்! நன்றி!

மேலும் தொடர்புடைய பதிவுகள்:



Saturday, June 28, 2014

ராஜா மோதிரம்! பாப்பா மலர்!

ராஜா மோதிரம்!


அவந்தி புரத்து ராஜா அனந்த வர்மா ஒரு நாள் ஆத்துல மந்திரிகளோட சேர்ந்து குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தாரு. அப்ப அவரு விரல்ல இருந்த ராஜாவோட முத்திரை மோதிரம் நழுவி ஆத்துக்குள்ள விழுந்துருச்சு.
      குளிச்சு கரையேறுன பின்னாடிதான் தெரிஞ்சது ராஜாவுக்கு தன்னோட முத்திரை மோதிரம் காணாம போன விஷயம். ஆத்துக்குள்ளதான் விழுந்திருக்கும்னு சொல்லி சேவகர்களை ஆத்துல மூழ்கித் தேடச்சொன்னாரு.
    அவங்களும் ஆத்துல மூழ்கி பல மணி நேரம் தேடிப்பார்த்தும் மோதிரம்கிடைக்கவே இல்லை. ராஜா உங்க மோதிரம் கிடைக்கவே இல்லை! மணலுக்குள்ள எங்காவது சிக்கிக்கினு இருக்கலாம். அதனால வேற மோதிரம் செஞ்சுக்கங்கன்னு சொல்லிட்டாரு மந்திரி.
    ராஜாவுக்கு அந்த மோதிரம்னா உசுரு! ராசியான மோதிரமாச்சே! இப்படி காணாம போயிருச்சே! இனிமே என்ன நடக்குமோன்னு கவலைப்பட ஆரம்பிச்சாரு. அந்த கவலையிலேயே அரசவைக்கு கூட போகாம அப்படியே படுத்த படுக்கை ஆயிட்டாரு ராஜா.
    மந்திரிமாருங்க எவ்வளவோ சொல்லியும் ராஜா கேட்கலை! ராஜா இளைச்ச விசயம் எதிரி நாட்டுக்கு தெரிஞ்சது. இதுதான் சமயம். இப்ப அவந்திபுரம் மீது படையெடுத்து வந்தா ஈசியா ஜெயிச்சுப்புடலாம்னு எதிரிங்க எல்லாம் ஒண்ணா சேந்து முடிவெடுக்கிறாங்க!
   இந்த சேதியும் ஒற்றர்கள் மூலமா அனந்தவர்மாவுக்கு தெரிஞ்சது. ராசியான மோதிரம் போச்சு! அதனாலதான் நாடும் கைவிட்டு போவப்போவுதுன்னு ராஜா புலம்ப ஆரம்பிச்சிட்டாரு. மந்திரிகள் ராஜா தொலைச்ச மாதிரியே ஒரு மோதிரத்தை பொற்கொல்லர்கள் கிட்டே சொல்லி வடிவமைச்சாங்க! அதை எடுத்துவந்து ராஜா கிட்டே கொடுத்து இந்தாங்க உங்க தொலைஞ்சு போன மோதிரம். அப்படின்னு சொல்லிக் கொடுத்தாங்க.
    அதனோட பளபளப்பை பார்த்ததும் ராஜாவுக்கு தெரிஞ்சு போச்சு இது பழைய மோதிரம் இல்லைன்னு! யாரை ஏமாத்த பார்க்கறீங்க! இது அந்த மோதிரம் இல்லைன்னு சொல்லிட்டாரு ராஜா.
   ஊர் முழுக்க ராஜாவோட தொலைஞ்சு போன மோதிரத்தை பத்திதான் பேச்சு! அந்த மோதிரம் கிடைச்சா ராஜா நிறைய பரிசு தருவாராம்.மோதிரம் இல்லாததாலே எதிரிகிட்ட படையெடுக்க கூட ராஜா தயங்கிறார். மோதிரத்தை கண்டு பிடிச்சு கொடுக்கிறவங்களுக்கு நல்ல சன்மானம் கிடைக்கும்னு ஊரே பேசிக்கிச்சு.
    அதுக்கேற்றா மாதிரி ராஜாவும் ஒர் அறிவிப்பு வெளியிட்டார். இந்த மாதிரி என்னோட மோதிரம் ஆத்துல குளிக்கும் போது காணாம போயிருச்சு! அதை கண்டுபிடிச்சு கொடுக்கிறவங்களுக்கு பத்து ஊரை தானமா எழுதிக் கொடுக்கிறேன்! பத்தாயிரம் பொற்காசுகள் தரேன்! அப்படின்னு நாடு முழுக்க தெரிவிச்சாரு ராஜா.
      அந்த ஊரிலே வேலன்னு ஒரு பையன். அவனுக்கு அம்மா அப்பா யாரும் கிடையாது. வேலன் குழந்தையா இருக்கும் போதே அவங்க இறந்து போயிட்டாங்க! அவனோட பாட்டி அவனை எடுத்து வளர்த்தாங்க! ரொம்ப புத்திசாலியான பையன். மாடு மேய்ச்சி அவங்க தர்ற கூலியை வைச்சு பிழைச்சுக்கிட்டிருந்தாங்க பாட்டியும் பேரனும். ஆத்தங்கரையோரமா மாடுகளை மேயவிட்டுட்டு ஆத்துல மீனுங்களை பிடிக்கிறது வேலனோட வழக்கம். அந்த மீன்களை ஊரிலே கொண்டுபோய் வித்தா கொஞ்சம் காசு கிடைக்கும். அது அவனோட குடும்பத்துக்கு தேவையா இருந்தது.
   அன்னிக்கு வழக்கம் போல வேலன் ஆத்தோரமா மாடுகளை மேயவிட்டுட்டு கரையில உக்காந்து தூண்டில் போட்டான். ரொம்ப நேரமா தூண்டில் வீசியும் ஒரு மீனும் சிக்கவே இல்லை!  இன்னிக்கு முழிச்ச நேரம் சரியில்லை போல! ஒரு மீனும் சிக்கவே இல்லையேன்னு சொல்லிட்டு அந்த இடத்தை விட்டுத் தள்ளிப் போய் மீண்டும் தூண்டில் போட்டான் வேலன்.
   இப்ப அவனோட தூண்டில்ல ஒரு மீன் மாட்டிக்கிச்சு! ஆஹா மாட்டினியா! அப்படின்னு அதை பிடிச்சு கரைமேல போடப்போனான் வேலன். அப்ப அந்த மீனு பேச ஆரம்பிச்சிடுச்சு! ஐயா! ஐயா! என்னை ஆத்திலேயே விட்டுடுங்களேன்! நான் இப்பத்தான் குஞ்சு பொறிச்சு இருக்கேன்! என்னை காணாம என் குஞ்சுகள் தேடும்!னு சொல்லுச்சு அந்த மீனு.
   அடடா! இதென்ன அதிசயம்! இந்த மீனு பேசுதே!ன்னு ஆச்சர்யப்பட்ட வேலன்.  உன்னைப்போல நாலு மீனை பிடிச்சு வித்தாத்தான் என் கஞ்சிக்கு உதவும். உன்னைவிட்டா எனக்கென்ன லாபம்னு கேட்டான்.
  அப்போ அந்த மீனு சொல்லுச்சு! ஐயா! ஐயா! என்னை விட்டுடுங்க! உங்களுக்கு ஒரு பரிசு தரேன்! அப்படின்னுச்சு!
   என்ன பரிசு நீ தர முடியும்னு கேட்டான் வேலன்.
  கொஞ்ச நாள் முன்னாடி ராஜா ஆத்துல குளிக்கும் போது அவரோட மோதிரம்  நழுவி ஆத்துல விழுந்துருச்சு! அதை நான் முழுங்கிட்டேன்! என்னை நீ ஆத்துல விடறா மாதிரி இருந்தா உனக்கு அந்த மோதிரத்தை தரேன். அதை நீ ராஜா கிட்டே கொடுத்தா உனக்கு நிறைய பரிசு கிடைக்கும்னு மீனு சொல்லுச்சு!
    சரி! அந்த மோதிரத்தை கொடு உன்னை விட்டுடறேன்னு சொன்னான் வேலன்.
   அந்த மீனும் மோதிரத்தை வயிற்றில் இருந்து வெளியில் துப்பியது. வேலனும் அதை ஆத்தில விட்டுட்டு மோதிரத்தை எடுத்து பத்திரப்படுத்திக்கிட்டான்.
   மறுநாள் மோதிரத்தோட அரண்மணைக்கு போனான். அங்க காவல்காரன் தடுத்து என்ன விசயம்னு கேட்டான்.
  ராஜாவோட முத்திரை மோதிரத்தை கொண்டுவந்திருக்கேன்னு சொன்னான் இவன்.
   உனக்கு எப்படி கிடைச்சுது!ன்னு கேட்டான் காவல்காரன்.
அது  எப்படியோ கிடைச்சுது! ராஜாவை பார்க்கணும் வழியைவிடுன்னு சொன்னான் வேலன்.
    சரி! இது ராஜாவோட முத்திரை மோதிரம்னு உனக்கு எப்படி தெரியும்? என்கிட்ட காட்டு! நான் பார்க்கிறேன் அப்படின்னு வாங்கி பார்த்த காவல்காரன், அதை தன் பையில் போட்டுக்கொண்டு டேய்! மாட்டுக்காரப் பையா மரியாதையா போயிரு! இல்லைன்னா உன்னை திருடன்னு சொல்லி சிறையில போட்டுடுவேன்னு சொல்லி விரட்டி விட்டுட்டான்.
   வேலனுக்கு கஷ்டமாக போய்விட்டது! நமக்கு நேரம் சரியில்லை போல!  என்று சோகமாய் மீண்டும் ஆற்றங்கரைக்கு வந்து நின்றான். அப்போ அந்த மீன் மேலே வந்து, வேலா! ஏன் சோகமா இருக்கேன்னு கேட்டுச்சு!
   வேலன் நடந்தது எல்லாத்தையும் சொன்னான். அப்ப மீன் சொல்லுச்சு! வேலா கவலைப்படாதே! இந்த நாட்டோட மந்திரி வீட்டு பக்கமா போ! அங்க நான் சொல்ற பாட்டை பாடு! அப்புறம் உனக்கு நல்லது நடக்கும்னு சொல்லிட்டு ஒரு பாட்டை சொல்லிக் கொடுத்தது.
   வேலனும் அப்படியே மந்திரி வீட்டு முன்னாடி போய் ராஜாவோட மோதிரம் ஆத்தோட போனது! ஆத்தோட போனதை மச்சம் முழுங்கிச்சு! மச்சம் துப்பின மிச்சத்தை காவக்காரன் முழுங்கிட்டான்!ன்னு விடாம பாடிக்கிட்டு இருந்தான்.

    அரச சபையில இருந்து வந்த மந்திரி இந்த பாட்டை கேட்டாரு! இவனை கூப்பிட்டு விசாரிச்சாரு! இவனும் நடந்த எல்லாத்தையும் சொன்னான். மந்திரிக்கு காவல்காரன் பண்ணத் தப்பு விளங்கிருச்சு!
   உடனே வேலனை ராஜ சபைக்கு கூட்டிட்டு போனாரு! ராஜா மோதிரத்தை பிடுங்கின காவல்காரனை கூப்பிட்டு விசாரிச்சாரு! அவனும் தப்பை ஒத்துக்கிட்டு மோதிரத்தை கொடுத்திட்டான்.
   வேலனை பாராட்டிய ராஜா சொன்னபடி பத்து ஊரையும் பத்தாயிரம் பொன்னையும் பரிசா கொடுத்தாரு. மாட்டுக்கார வேலன் ஜமிந்தார் ஆயிட்டாரு. ராஜாவும் தெம்பாயிட்டாரு! படையெடுத்து வந்தவங்களை பந்தாடி விரட்டி விட்டாரு! அப்புறம் நீண்ட நாட்கள் நல்லாட்சி செய்தாரு.


தங்கள் வருகைக்கு நன்றி! பதிவு குறித்த கருத்துக்களை கமெண்ட் செய்து ஊக்கப்படுத்துங்கள்! நன்றி!


Friday, June 27, 2014

மனக் கஷ்டம் நீக்கும் மாசிலாமணீஸ்வரர்!

   மனக் கஷ்டம் நீக்கும் மாசிலாமணீஸ்வரர்!


மனக் கஷ்டம் இல்லாத மனிதர்கள் இல்லை! மனக் கவலைக்கு மருந்து இல்லை என்ற பழமொழியும் உண்டு. ஆனால் பக்தர்களின் மனக்கஷ்டங்களை அவர்களது மனதினுள் நுழைந்து ஆறுதலும் தீர்வும் தருகிறார் மாசிலாமணீஸ்வரர்.

சென்னை ஆவடி அருகே அமைந்துள்ளது வட திருமுல்லைவாயில் எனப்படும் திருமுல்லைவாயில். சென்னையில் இருந்து 26 கிலோமீட்டர் தொலைவில்  உள்ள சிறப்பான தலம்.
 சென்னையில் மூன்று அம்மன்களை ஒரேநாளில் அதாவது பவுர்ணமி அன்று தரிசனம் செய்தால் நன்மை என்றொரு நம்பிக்கை உள்ளது.இச்சா சக்தி, கிரியா சக்தி, ஞான சக்தி என்ற முப்பெரும் சக்திகளாக திகழும் அம்பிகைகள் அதில் முதலாவது அம்பிகை வடிவுடை நாயகி, திருவொற்றியூர் ஞானத்தை வழங்குபவள். அடுத்து  மணலி அருகே மேலூரில் உள்ள திருவுடைநாயகி,இச்சா சக்தியை அதாவது விரும்பியதை தருபவள். அடுத்த அம்பிகை இந்த திருமுல்லை வாயிலில் எழுந்தருளி இருக்கும் கொடியிடை நாயகி. கிரியா சக்தி வடிவானவள். நம்முடைய செயல்களுக்கு துணை நிற்பவள். செயல்களை திருத்துபவள்.


தல வரலாறு: பல  ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வனாந்திரமாக இருந்த இந்த பகுதியில் வாணன், ஓணன் என்ற அசுரர்கள் இங்கு தவமிருந்த முனிவர்களை துன்புறுத்தி வந்தனர். அவர்களுடன் போரிட வந்த அரசன் தொண்டைமானை அசுரர்கள் கொல்ல முயன்றனர். அரசன் அவர்களிடம் தப்பி தன்னுடைய பட்டத்து யானை மீதேறி சென்றான். அப்போது யானையின் கால் ஒரு முல்லைக் கொடியில் சிக்குண்டது. மன்னன் யானை மீதிருந்தபடியே முல்லைக் கொடிகளை வெட்டினான். அப்போது வெட்டப்பட்ட இடத்தில் இருந்து ரத்தம் பீறிட்டது.
   மன்னன் பதறிப்போய் கீழே இறங்கி பார்த்தபோது மண்ணுக்கு அடியில் ஒரு சிவலிங்கம் புதைந்திருப்பதும் அதன் லிங்கத்திலிருந்து ரத்தம் வழிவதையும் கண்டான். சிவபெருமானையே அபச்சாரம் செய்து விட்டோமே என்று மன்னன் தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ள முயன்றான். அப்போது அவன் உயிரை காக்க சிவன்  அம்பாளை அழைக்காமல் தனியாக காட்சி தந்து , லிங்கம் வெட்டுண்டதற்காக வருந்தவேண்டாம், வெட்டுப்பட்டாலும் மாசு இல்லாத தூய மணியாகவே விளங்குவேன் என்று அருளிச் செய்தார். சிவன் அவசரமாக சென்றதை கண்ட பார்வதி தேவியும் உடனடியாக இங்கு வந்து வலப்புறம் நின்றாள்.
   மன்னன் சிவனிடம் அசுரர்களைப் பற்றி கூற தன்னுடைய நந்தி வாகனத்தை மன்னனுடன் அனுப்பி அசுரர்களை வெல்லச் செய்தார். மன்னன் அசுரர்கள் வைத்திருந்த இரண்டு வெள்ளெருக்கம் தூண்களை எடுத்துவந்து ஓரிடத்தில் வைத்து இறைவனுக்கு கோயில் கட்டினான். இந்த இரண்டு தூண்களும் இன்றும் சிவன் கருவறைக்கு முன்னர் காணலாம்.


   இத்தல இறைவன் மாசிலாமணீஸ்வரர். சுயம்பு மூர்த்தி, இவர் தலையில் வெட்டுப்பட்ட காயம் உள்ளது. வெட்டுப்பட்ட காயத்தை குளிர்விக்க சந்தனக் காப்பு தினமும் செய்யப்படுகிறது. இவரை சந்தனக் காப்பு கோலத்தில் தரிசித்தால் மனக் கஷ்டம் போக்கி நிம்மதி தருவார் என்று நம்பப்படுகிறது.

 சித்திரை மாதம் சதய நட்சத்திரம், அதன் மறுநாள் சந்தனக் காப்பு இன்றி காட்சி தருவார். அன்று வணங்கிட பாவங்கள் நீங்கி முக்தி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது.

இங்கு காணப்படும் நந்தி அசுரர்களை எதிர்த்து போரிட்டு வெல்ல மன்னருக்குத் துணை சென்றமையால் சுவாமியை பார்க்காமல் எதிர் திசை நோக்கி உள்ளது. இவ்வாலயத்தில் நவகிரகம் சன்னதி கிடையாது.


கொடியிடை நாயகி:  அம்பாள் கொடி போன்ற இடை உடையவள் என்பதால் கொடியிடைநாயகி என்று வழங்கப்படுகிறாள். இவளை வணங்கினால் பாவ விமோசனம் கிடைக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது. பவுர்ணமி, பிரதோஷம், அமாவாசை, கிருத்திகை ஆகிய நாட்கள் தவிர்த்து பிற நாட்களில் இங்குள்ள நந்தியை பூஜை செய்து மாலை சார்த்தி வழிபட்டு அந்த மாலையை அணிந்து கொண்டால் திருமணத்தடை, புத்திர தோஷம் விலகும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது.


வைகாசி மாதத்தில் பிரம்மோற்சவம், மாசிமாதத்தில் தெப்பத்திருவிழா, ஆனியில் வசந்தோற்சவம் என்ற வகையில் திருவிழாக்கள் சிறப்பாக கொண்டாடப்படுகிறது.

கோயில் திறக்கும் நேரம்: காலை: 6.30- 12, மாலை 4 –இரவு 8மணிவரை.  தொடர்புக்கு: 044- 2637 6151

தங்கள் வருகைக்கு நன்றி! பதிவு குறித்த கருத்துக்களை கமெண்ட் செய்து ஊக்கப்படுத்துங்கள்! நன்றி!


Wednesday, June 25, 2014

தொடரும் மின்வெட்டும்! மோடியின் அதிர்வேட்டும்! கதம்ப சோறு பகுதி 41

கதம்ப சோறு! பகுதி 41

மீண்டும் ராகிங் கொடுமைகள்!

   மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர் நாவரசு ராகிங் கொடுமையால் உயிரிழந்த பிறகு சட்டங்கள் கடுமையாக்கப் பட்டு கல்லூரிக்குள் ராகிங் கொடுமைக்கு ஓரளவு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டது. ஆனாலும் அங்கங்கே அவ்வப்போது ஒன்றிரண்டு ராகிங் கொடுமைகள் நடந்து அது வெளியே வராமலும் சென்று கொண்டிருந்தது. இதோ இன்று மீண்டும் ஒரு மருத்துவக் கல்லூரி மாணவி ராகிங் கொடுமையால் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளார். தன்னுடைய தற்கொலைக்கு காரணம் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவி கோட்டீஸ்வரி என்று தன்னுடைய டைரியிலும் எழுதி வைத்துள்ளார். யோக லட்சுமி என்ற அந்த மாணவி மிகவும் கஷ்டப்பட்ட ஒரு குடும்பத்திலிருந்து மருத்துவம் பயில வந்து அந்த குடும்பத்தின் கனவை கனவாகவே விட்டுச்சென்றுவிட்டார். விளையாட்டாக செய்யப்படும் செயல்கள் விபரீதமாகி இன்று ஒரு மாணவியின் உயிரையே பறித்து அந்த குடும்பத்தின் கனவைக் கலைத்துவிட்டது. யோகலட்சுமியை பாத்ரூம் கூட செல்லவிடாமல் கொடுமை செய்துள்ளனர் சீனியர் மாணவிகள். பாலியல் ரீதியாகவும் சித்ரவதை செய்துள்ளனர். சக மாணவியை இப்படி பெண்களே கேலி செய்து பலி வாங்கிவிட்டது கொடுமையான விஷயம். விரைவில் ராகிங் பிரச்சனைகளுக்கு நல்லதொரு தீர்வை அரசு எடுக்க வேண்டும். சீனியர்- ஜூனியர் இடையே நல்லதொரு நட்புறவை ஏற்படுத்துவதாகவே ராகிங்க் எனப்படும் விளையாட்டு அமைய வேண்டுமே தவிர அது கொலை, தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அளவிற்கு விபரீதமாக முடியக் கூடாது.

ஆரம்பிச்சாச்சு மோடி தர்பார்!

     முந்தைய காங்கிரஸ் ஆட்சி மாதிரி ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் கை கட்டிக்கொண்டு கூட்டணிக் கட்சியினரை கருத்துக் கேட்டு ஊழலில் அவர்களுக்கு பங்கு கொடுக்க வேண்டிய நிலையில் பா.ஜ.க அரசு இல்லை! தனிப்பெரும்பான்மை! தட்டிக்கேட்க வலுவான எதிர்கட்சி இல்லை! முக்கியமாக எதிர்கட்சிகளிடம் ஒற்றுமை இல்லை! நல்லதானாலும் கெட்டதானாலும் பா.ஜ.க எடுக்கும் முடிவுக்கு எதிர்ப்பிருந்தாலும் பணிய வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை! ஐந்து வருடங்கள் அவர்களுடைய தர்பார்தான்! அதன் மக்களுக்காக பாடுபடும் மோடி அரசு மக்களுக்காகவே ரயில் கட்டணங்களை உயர்த்தி விட்டது. இது முதல் அதிரடி அடுத்ததாக சமையல் காஸ் சிலிண்டர் மாதம் ஒருமுறை 5 ரூபாய் அளவிற்கு விலை ஏற்ற உள்ளது. இரண்டுமே தேவையான ஒன்றுதான். இலவசங்களுக்கு பழகிவிட்ட நமக்கு இதெல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமாகத்தான் தெரியும். எங்கு சலுகை எதிர்பார்க்கிறோமோ அங்கு நாமும் சலுகை கொடுத்தாக வேண்டும். நாம் நியாயவானாக இருந்தால் எதிரியையையும் அழுத்தம் கொடுக்கலாம். மானியங்கள் என்ற முறையில் பல்லாயிரக்கணக்கான தொகை வீணடிக்கப் படுகிறது. இதில் எல்லாம் மாற்றங்கள் தேவைதான். மானியங்கள் மூலம் செலவழிக்கப்படும் தொகை உண்மையில் ஏழைகளுக்குச் சென்றடைகிறதா? என்றால் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். இலவசங்களை கொடுத்து கொள்ளையடிக்கும் அரசை விட கட்டணங்களை உரிமையாக பெற்று நன்றாக நிர்வகிக்கும் அரசே தேவை. அந்த வகையில் துணிச்சலாக செயல்படும் மோடிக்கு பாராட்டுக்கள்தான்.


 தொடரும் மின்வெட்டு!


 ஜூன் 1 முதல் மின்வெட்டு இருக்காது என்று எந்த நேரத்தில் முதல்வர் அறிவித்தாரோ அன்றிலிருந்து அதிகரித்து வருகிறது மின்வெட்டு. முதலிலாவது குறிப்பிட்ட சில மணிநேரங்கள் சொல்லிவிட்டு வெட்டினார்கள். இப்போதோ பலமணிநேரங்கள் சொல்லாமல் வெட்டுகிறார்கள். அதுவும் இரவு நேரத்தில் கொடுமையான வெப்பத்தில் மின்வெட்டினால் உள்ளேயும் படுக்க முடியாமல் வெளியேயும் படுக்க முடியாமல் படும் அவஸ்தை இருக்கிறதே அது மகா கொடுமை இந்த இருபத்தி ஐந்து நாட்களில் இதுவரை மூன்று நான்கு இரவுகள் இரவில் மின்வெட்டினால் ஒரே அவஸ்தை. நேற்று கூட திருநின்றவூர் ஆவடி போன்ற பகுதிகளில் இரவு நேரத்தில் போன மின்சாரம் விடிய விடிய வரவில்லையாம்.இதோ இந்த பதிவு கூட மதியம் 2.மணி சுமாருக்கு எழுத ஆரம்பித்தேன். பத்து நிமிடத்தில் போய்விட்டது மின்சாரம். இப்போது ஏழுமணிக்கு திரும்பியுள்ளது. இன்னும் எத்தனை நேரம் இருக்குமோ நிச்சயம் இல்லை! தென்மாநிலங்களில் நிலைமை இன்னும் மோசம்! மின்வழித்தடங்கள், மின்சார டிரான்ஸ்பார்மர்கள் பராமரிப்பு சொல்லிக்கொள்ளும்படி இல்லை! எங்கள் ஊர் பகுதியில் 50 வருடங்களுக்கு முன்பு நட்ட போஸ்ட்களும் மின் கம்பிகளுமே இன்னும் உபயோகத்தில் இருக்கின்றன. போதுமான பணியாளர்கள் கிடையாது. இருக்கும் பணியாளர்களும் சரிவர பணியாற்றுவது கிடையாது. இப்படி தள்ளாடுகிறது மின்சார வாரியம். இதில் மின் துறை அமைச்சர் விடும் வெட்டி சவடால்களுக்கு குறைவே இல்லை! இதில் இன்னும் என்ன கொடுமை என்றால் தமிழ்நாட்டில் உபரி மின்சாரத்தை எங்களுக்கு கொடுங்கள் என்று கேரளா முதல்வர் கேட்டதுதான். இதுதான் இந்தவார டிராஜடியும் கூட!

டீ.வி. கார்னர்!

  மின் தடை காரணமாக பல புரொகிராம்கள் பார்க்க முடியவில்லை! கடந்த சனிக்கிழமை எதேச்சையாக சானல்களை திருப்பியபோது புதுயுகம் சேனலில் ஒரு க்விஸ் நிகழ்ச்சி வித்தியாசமாக இருந்தது. இந்நிகழ்ச்சியின் பெயர் நினைவில் இல்லை! மூன்று போட்டியாளர்கள், ஒரு தொகுப்பாளினி கேள்வி கேட்பது பள்ளி மாணவர்கள். பல்வேறு தலைப்புக்களில், அரசியல், சமூகவியல், தமிழ், இலக்கணம் என்று ஐந்து ஐந்து கேள்விகள் கேட்கிறார்கள். போட்டியாளர்களாக டீ.வி செலப்ரட்டீஸ்கள்! குட்டீஸ்களின் கேள்விகளுக்கு முழிக்கிறார்கள். சுவையாக செல்கிறது நிகழ்ச்சி. நல்லதொரு பொழுதுபோக்கோடு பொது அறிவையும் வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.
இதே புதுயுகம் சேனலில் மேட்னி மூவி போடுகிறார்கள். சுமாரான படங்கள் போடுகிறார்கள். அதிக விளம்பரங்கள் இல்லை! அதையும் பார்க்கலாம்.

என் நூலகம்!

திக்குத் தெரியாத காட்டில்!
ரமணிச்சந்திரன்

வெளியீடு: அருணோதயம், 5/3 கௌடியாமடம் சாலை
   இராயப்பேட்டை, சென்னை- 14
விலை ரூ. 70.

ரமணிச்சந்திரன் நாவல்கள் எனக்கு அறிமுகம் ஆனது எனது பதின்ம வயதில். என்னுடைய அக்கா இந்த நாவல்களை விரும்பி படிப்பார். அவர்தான் இந்த நாவல்களை படிக்க எனக்கு அறிமுகம் செய்தவரும் கூட. அதற்கு முன் வரை குமுதம், விகடன், க்ரைம் நாவல்கள் படித்து இருக்கிறேன். இந்த நாவல்களை படித்தது இல்லை. முதல்முதலில் ரமணிச்சந்திரனின் காத்திருக்கிறேன் ராஜகுமாரா! நாவல் சென்னையில் பி.காம் முதலாண்டு பரிட்சை எழுதிவிட்டு வரும்போது வாங்கி வந்து மறுநாள் தேர்வுக்கு கூட படிக்காமல் இந்த நாவலை வாசித்து முடித்தேன். அப்படி ஓர் எழுத்து நடை! கதாபாத்திரங்களோடு ஒன்றிப்போக வைக்கும் பாணி எழுத்து அவருடையது. சிலநாவல்கள் கொஞ்சம் வளவளா என்று இருந்தாலும், பெரும்பாலும் நாயகன், நாயகி, அவர்களுக்கு இடையேயான ஊடல்,பின் சேர்தல் வகை நாவல்கள்தான் என்றாலும் பல பெண்கள் விரும்பி படிக்கும் நாவல்கள் ரமணிச்சந்திரனுடையதுதான். திக்குத் தெரியாத காட்டில் என்ற இந்த நாவலும் அந்த வகையில் ஒன்றுதான். நண்பனின் திருமணத்திற்கு வரும் நாயகன். அந்த திருமணத்தில் கலந்து கொள்ள வரும் பெண் வீட்டு சொந்தம் நாயகி. அவள் தூக்க மாத்திரை வாங்க செல்ல நாயகன் தடுப்பதில் சூடு பிடித்து நாயகன் அவளை மணந்து கொள்ளுதல், அவர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு, பிரிதல், பின்பு சேருதல் என்று துளியும் விறுவிறுப்பு குறையாமல் சென்று சுபமாய் முடிக்கிறார் ஆசிரியர். சுவையான நாவல். இளைஞிகளுக்கு இனிக்கும்.

கிச்சன் கார்னர்:

ஜவ்வரிசி வடை!


தேவையானவை:  ஜவ்வரிசி கால்கிலோ. நறுக்கிய வெங்காயம் ஒன்று, இஞ்சி, சிறியதுண்டுகளாக நறுக்கியது சிறிது, பச்சைமிளகாய் நறுக்கியது 5. வறுத்த வேர்க்கடலை 25 கிராம். கறிவேப்பிலை, எண்ணெய், உப்பு. தேவையான அளவு.

செய்து பார்ப்போமா? ஜவ்வரிசியை தண்ணீரில் கழுவி ஊறவைக்கவும். மென்மையானவுடன் மிக்சியில் போட்டு சிறிது உப்பு சேர்த்து ஒரு சுற்று சுற்றி எடுக்கவும். பின்னர் அதை பாத்திரத்தில் கொட்டி வெங்காயம், பச்சைமிளகாய், இஞ்சி கறிவேப்பிலை,ஒன்றிரண்டாக வேர்க்கடலையை பொடித்து அதனுடன் சேர்த்து பிசைந்து கொள்ளவும். எண்ணெயை காயவைத்து மாவை வடைகளாக தட்டிப்போட்டு, வெந்தவுடன் இறக்கி சூடாகப் பறிமாறவும்.

டிப்ஸ்! டிப்ஸ்! டிப்ஸ்!

நீங்கதான் காய்கறி வாங்கறீங்களா வீட்டுக்கு! கொஞ்சம் கவனிங்க ப்ளீஸ்!

காய்கறிகள் நன்கு விளையவும், நல்லதோற்றம், வேகமான முதிர்ச்சி நிறைய மகசூலுக்காக ஏகப்பட்ட பூச்சி மருந்துகள், உரங்கள் போடப்படுகின்றன. இவை நம்மை பாதிக்கும். காய்கறிகளை எப்படி உபயோகிக்க வேண்டும் சில டிப்ஸ்.

வெள்ளரிக்காய், கேரட் இவற்றின் தோலை முழுமையாக நீக்கவும். கேரட்டிற்கு மாதத்திற்கு மூன்றுமுறை மருந்து தெளிப்பார்களாம். கேரட்டில் அடிப்பாகம். பச்சை நிறமுள்ள காம்பு பகுதி கண்டிப்பாக நீக்கிவிடுங்கள். உப்பு நீரில் கழுவி உபயோகிக்கவும்.

கத்தரி, மற்றும் தக்காளிக்கு அடிக்கப்படும் பூச்சிமருந்து காம்புப்பகுதியில் அதிகம் இடம்பிடிக்கும். கத்தரிக்காய் காம்பை நீக்கிவிடவும். தக்காளியின் குழிப்பகுதியான காம்பு பகுதியை நன்கு வெட்டி நீக்கவும். இதனால் தக்காளியால் உருவாகும் சிறுநீரகக் கல் உருவாகுதலும் தடுக்கப்படுகிறது.

காராமணி காயின் மேல் புழுக்களை விரட்ட மருந்துஅடிக்கப்படுகிறது. வாங்கியவுடன் உப்பு நீரில் சிறிது நேரம் போட்டுவைத்திருந்து காம்பு நுனி பகுதிகளை நீக்கி உபயோகிக்கவும்.

கீரை பூச்சிகள் அரித்து இருப்பதே நல்ல கீரை மருந்து அடிக்காதது. பச்சைபசேல் என்று செழித்து காணப்படுவது மருந்து தெளித்த கீரை. அதை உபயோகிப்பதை தவிர்க்கவும்.

முட்டைகோஸ் மீதும் மருந்து தெளிக்கப்படுகிறது. பச்சை நிறமாக காணப்படும் இதழ்களை பிய்த்து எறிந்து உப்பு நீரில் கழுவி பயன்படுத்தவும்.

கறிவேப்பிலை ஓசியில் கிடைக்கிறது என்று இன்னும் ஒரு கொத்து கூடக் கேட்போம். கறிவேப்பிலை விரைவில் துளிர்க்க ப்யூரிட்டான் என்ற மருந்து தெளிக்கப்படுகிறது. யூரியா போடுவார்கள். ப்யுரிட்டான் நமது ஹார்மோன்களை பாதிக்கக்கூடியது. வினிகர் கலந்த நீரிலோ, சுடுநீரிலோ கழுவித் துடைத்து உபயோகிக்கவும்.

பச்சை மிளகாய் மீதும் மருந்து தெளிக்கப்படுகிறது. காம்பை நீக்கி சுடுநீரில் கழுவி உபயோகித்தல் நல்லது.

பாகற்காய் உடல் முள்மாதிரி இருப்பதால் அதில் மருந்து தங்க வாய்ப்பு உண்டு. அவற்றை நன்கு கத்தியால் கீறி உப்பு நீரில் அலசி உபயோகிக்கவும்.

நல்லசிவப்பாக உள்ள ஆப்பிள் மெழுகு பூசப்பட்டது. நல்ல நிறமான மாம்பழம் கார்பைடால் பழுக்கவைக்கப்பட்டதாக இருக்கலாம். பன்னீர் திராட்சையில் அடிக்கப்பட்ட பூச்சிக்கொள்ளி எத்தனை முறை கழுவினாலும் போகாது. பனியன் துணியினால் துடைத்து உபயோகிக்கவும்.

மொத்தத்தில் பழங்களை தோல் நீக்கி உண்ணுதல் உடலுக்கு நல்லது.

( பழைய இதழொன்றில் படித்தது)

படிச்சதில் பிடிச்சது!


   ஒரு பெண்மணி டாக்டரைத் தேடிவந்தார். “டாக்டர், என் கணவருக்கு திடீர்னு அகோரப் பசி வந்துடுச்சு! நிறைய சமைச்சுப் போடறேன். அவ்வளவையும் சாப்பிட்டுட்டு… கீழே கிடக்கிற குப்பை கூளங்களையும் எடுத்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சுடறார். என்னான்னு பாருங்களேன் டாக்டர்!” என்றார்.
 “சரிம்மா! எவ்வளவு நாளா இப்படி இருக்கு?”
“ஒருவாரமா இப்படி இருக்கு!”
“இவ்வளவு நாளா ஏன் சும்மா இருந்தீங்க? ஆரம்பத்துலேயே இங்கே அழைச்சிக்கிட்டு வர வேண்டியதுதானே…?”
“வீடு பூரா சுத்தமாகட்டுமேன்னு காத்துக்கிட்டிருந்தேன் டாக்டர்!”
 (தமிழ் இந்துவில் படிச்சது)


தங்கள் வருகைக்கு நன்றி! பதிவு குறித்த கருத்துக்களை கமெண்ட் செய்து ஊக்கப்படுத்துங்கள்! நன்றி!   

Tuesday, June 24, 2014

“இரண்டு ரூபாய்!”

 “இரண்டு ரூபாய்!”



நான் அந்த பேருந்து நிறுத்தத்தின் முன் நின்றுகொண்டிருந்த போது மணி முற்பகல் பத்தை கடந்து இருந்தது. சித்திரை மாதம் என்பதால் வெயில் அப்போதே கொளுத்திக் கொண்டிருந்தது. நிழற்குடையை ஆக்ரமித்து ஏதோ பெட்டிக்கடைகள் முளைத்திருக்க வெயிலில் பேருந்துக்காக காத்திருந்தனர் என்னோடு இன்னும் சிலர்.
   நான் பேருந்தில் பயணித்து ஏறக்குறைய நான்கைந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. ஏதோ தொலை தூரம் என்றால் பேருந்து பயணமே தவிர அருகில் உள்ள இடங்களுக்கு இருசக்கரவாகனத்தில்தான் பயணம். ஒருகாலத்தில் பேருந்திலேயே பயணித்தபோது பேருந்து கட்டணங்கள் எல்லாம் எனக்கு அத்துப்படி. நடத்துனர் கேட்கும் முன்னரே சரியான சில்லரையைக்கொடுத்து டிக்கெட் வாங்குவேன். நடத்துனர்கள் எல்லோரும்  “நீங்கதான் சரியான சில்லரை கொடுத்து எங்க டென்சனை குறைக்கறீங்க!” என்று பாராட்டுவர். இப்போது டூ வீலர் வாங்கிவிடவே பேருந்து பயணம் குறைந்து போனது. பஸ் கட்டணங்களும் மறந்து போனது.
    இன்று திடீரென்று பஸ் பயணம் செல்ல வேண்டியதாகிவிட்டது. டூ வீலரை சர்வீஸ் விட்டுவிட்டு அருகில் உள்ள நகரில் ஒரு விஷேசத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம். சர்வீஸ் செண்டருக்கும் அருகில் உள்ள நகருக்கும் சுமார் மூன்று கிலோ மீட்டர்தான் தூரம் இருக்கும். ஏதாவது டூவீலரில் லிப்ட் கேட்டுச் சென்றுவிடலாம் என்றால் சமயம் பார்த்து வரும் எல்லா டூ விலர்களிலும் பில்லியனில் யாரோ அமர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தனர். சரி இது ஆகாது… என்று நடந்து அருகில் உள்ள பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வந்துவிட்டேன். கையில் சுமை ஒன்றும் இல்லைதான். ஆனாலும் காலை வெயில் முதுகை சுட்டு முடியில்லாத மண்டையையையும் காய்ச்சி எடுத்தது.
   கைக்குட்டையால் முகத்தை துடைத்தபடி பஸ் நிறுத்தத்தில் கால்மணி நேரம் காத்திருந்த பிறகே பஸ் ஒன்று வந்தது. நல்ல கூட்டம். கூட்டத்தை பார்த்தால் வேலைக்கு ஆகாது என்று முண்டியடித்து ஏறினேன். புட்போர்டில்தான் நிற்க முடிந்தது. அதற்கு நேர்மேலே நின்றிருந்த கண்டக்டர் டிக்கெட், டிக்கெட் என்று குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். மேல்சட்டைப் பையினை மெதுவாகத் துழாவினேன். ஒரு பத்து ரூபாய் தாளை எடுத்து, பொன்னேரி ஒண்ணு கொடுங்க! என்றேன்
   அது தனியார் பேருந்து! அரசுப் பேருந்து என்றால் அப்படியே எரிந்து விழுந்திருப்பார் கண்டக்டர். அந்த கண்டக்டரோ, சில்லரை இல்லையா? ஏழு ரூபாய் இருந்தா கொடுங்க! என்றார்.
    பையைத் துழாவி இல்லையே! என்றேன். சரி இந்தாங்க அஞ்சு ரூபா! ரெண்டு ரூபா இருந்தா கொடுங்க! என்றார்.
    ரெண்டு ரூபா இருக்கும்! ஆனா படியிலே இருக்கேன்! இறங்கறப்ப கொடுக்கிறேனே! என்றேன்.
   கண்டக்டரும் பரவாயில்லை! இறங்கரப்ப கொடுங்க! என்றார்.
எப்படியோ தொத்திக் கொண்டு பொன்னேரி வந்துவிட்டேன். கண்டக்டர் கூட்டத்தை விலக்கி முன்னே சென்று விட்டார். பழைய பேருந்து நிலையத்தில் கொஞ்சம் இடமும் கிடைக்க வசதியாக அமர்ந்துவிட்டேன். அப்படியே கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டேன். புதிய பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கிவிட்டேன். அந்த இரண்டு ரூபாய் எனக்கு மறந்தே போய்விட்டது. கண்டக்டரும் கேட்கவில்லை.
    நான் அடுத்து செல்ல வேண்டிய ஊருக்கான வண்டி புறப்பட்டுக் கொண்டிருக்க அதில் மடமடவென்று ஏறிவிட்டேன். அந்த பஸ்ஸில் அமர்ந்து டிக்கெட் வாங்கும் போதுதான் அடடே! அந்த பஸ்ஸில ரெண்டு ரூபாய் கொடுக்காமல் விட்டுவிட்டோமே என்று தோன்றியது.
    விழாவில் கலந்துகொண்டேன்! ஆனாலும் மனம் என்னவோ அந்த இரண்டுரூபாயையே சுற்றி சுற்றி வந்தது. ரெண்டுரூபாயை கொடுக்காம வந்துட்டோமே! அந்த கண்டக்டர் என்ன நினைப்பார்? என்று தவித்துக் கொண்டிருந்தது மனசு.

   சுவையான மாம்பழம் ஒன்றை சாப்பிட்டு முடித்ததும் அதனுடைய நார் ஒன்று பல்லிடுக்கில் சிக்கிக் கொண்டால் அதை எடுக்கும் வரை ஓர் அசவுகர்யமாக இருக்குமே அதே போன்று இருந்தது.
   அந்த மங்கல நிகழ்ச்சியில் என் கவனம் செல்லாமல் இந்த ரெண்டு ரூபாயையே நினைத்துக் கொண்டிருக்க என் அருகில் அமர்ந்தவர் கேட்டே விட்டார்.
   “என்ன ஓய்! என்ன ஏதோ சிந்தனையிலே இருக்கீர்! கவனம் இந்த பக்கமே காணோம்!”
     “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லையே!”
 “சும்மா சொல்லும் ஓய்! கவனம் இல்லேன்னா நான் அங்க தூரத்துல நின்னு கை அசைக்கிறேன்! நீர் விட்டத்தை பார்த்துகிட்டு உக்காந்து இருக்கீர்! என்ன ஆச்சு?”
     “ஒண்ணுமில்லே ஓய்! பஸ்ஸில ஒரு ரெண்டு ரூபா விட்டுட்டேன்!”
   “ ரெண்டாயிரமா? பிக்பாக்கெட்டா!”
  “ யோவ்! நீ வேற பெரிசா பீதியை கிளப்பிக்கிட்டு! ரெண்டுரூபா சில்லரை…”
    அவர் என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார்! பைத்தியம் முத்திவிட்டதோ என்பது போல இருந்தது அவர் பார்வை!   “என்னய்யா ரெண்டு ரூபா தொலைச்சதுக்கா இவ்வளவு பில்டப்!”
  “ நான் தொலைக்கலை! கண்டக்டருக்கு ரெண்டு ரூபா சில்லரை தர மறந்துட்டேன்!”
   இப்போது அவர் என்னை முழுப்பைத்தியம் என்றே தீர்மானித்து இருக்க வேண்டும். “யோவ்! அவனவன் டிக்கெட் வாங்காம வித்தவுட்லேயே உலகம் பூரா சுத்தி வரான்! இவரு ரெண்டு ரூபா சில்லரை தரலையாம்! உக்காந்து கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காரு! நீர் யோக்கியந்தான்யா! ஒத்துக்கறேன்! என்று ஏளனம் செய்துவிட்டு போய்விட்டார்.
  அருகில் அமர்ந்திருந்த சிலரும் பெரிதாக ஜோக் கேட்டதைப் போல சிரித்துவிட்டு, விட்டுத் தள்ளுங்க சார்! அவனுங்க எத்தனை முறை நம்ம கிட்ட ஒருரூபா, ஐம்பது பைசான்னு அடிக்கிறானுங்க! இன்னிக்கு உங்க டர்னுன்னு நினைச்சுக்கோங்க! என்றனர்.
     ஆனாலும் என் மனம் அமைதி அடையவில்லை! ஒரு மாதிரி அலைந்து கொண்டிருந்தது. விழா முடிந்து மாலையில் புறப்பட்டேன். பொன்னேரி பேருந்து நிலையத்தில் வந்து இறங்கினேன். காலையில் என்னை இறக்கிவிட்ட தனியார் பேருந்து அங்கு இருக்கிறதா என்று பார்த்தேன். ஊகும்! காணோம்!
   என்ன செய்யலாம்? அங்கே இருந்த நேரக் கண்காணிப்பாளரிடம் விசாரித்தேன்.
    “அந்த பெரும்பேடு போற பஸ்ஸா?”
      “ஆமாங்க!”
   “இப்ப போயிருக்கு! இன்னும் ஒரு அரைமணி இல்லே முக்காமணி நேரத்துல ரிட்டர்ன் வரும்! ஆனா பெரும்பேடு போகாது ரெட் ஹில்ஸ்தான் போவும்!”
    “ரொம்ப நன்றி சார்!”
 அந்த முக்கால் மணி நேரமும் முள்ளின் மேல் நின்றிருப்பது போல ஒரு அவஸ்தை! இந்த நேரத்தில் சர்வீஸ் செண்டருக்கு சென்று வண்டியை எடுத்து வந்து விடலாமா? என்று தோன்றியது. ஆனால் அதற்குள் அந்த பஸ் வந்துவிட்டால்?
  அங்கேயே காத்திருந்தேன்.

  என் பொறுமையை சோதித்த அந்த பேருந்து பொறுமையாக ஒரு மணி நேரம் கழித்து வந்து நின்றது. பஸ் நின்றதும் நிற்காததுமாய் ஓடிச் சென்றேன்.
    கண்டக்டர் படியில் இருந்து இறங்கியபடியே, இருங்க சார்! பேசண்ஜர்ஸ் இறங்கட்டும்! பொறுமையா வாங்க! சீட் இருக்கு! என்றார்.
  எனக்கு அவரை நினைவிருந்தாலும் அவர் என்னை சுத்தமாய் மறந்துவிட்டிருந்தார்.
     “சார்! என்னைத் தெரியலையா?”
    “தெரியலையே! யாரு நீங்க?”
 “காலையிலே உங்க வண்டியிலே வந்தேன். பத்து ரூபா கொடுத்து ஏழுரூபா டிக்கெட் எடுத்தேன்! நீங்க அஞ்சு ரூபாய கொடுத்து ரெண்டு ரூபா கேட்டீங்க! நான் படியில தொங்கிட்டு வந்ததாலே அப்புறமா தரேன்னு சொன்னேன். நீங்களும் சரின்னு சொல்லிட்டீங்க! ஆனா நான் மறந்து போய் அவசரத்துல அந்த ரெண்டு ரூபாயை தராம இறங்கிட்டேன். வெரி சாரி சார்! இந்தாங்க அந்த ரெண்டுரூபாய்! இதை கொடுக்காம விட்டுட்டேமேன்னு என் மனசாட்சி என்னை வாட்டி வதைச்சுன்னு இருந்தது! இப்ப நிம்மதியா ஆயிருச்சு!” என்று சொல்லி ரெண்டுரூபாயை நீட்டினேன்.
   கண்டக்டரால் நம்பவே முடியவில்லை! “ சார்! நான் எப்பவோ அதை மறந்துட்டேன்! என் டூட்டியிலே எத்தனையோ பேர் என்கிட்ட சில்லரை வாங்காம போயிருவாங்க! சிலபேர் மறுநாள் இல்ல அடுத்த ட்ரிப்புல கேட்பாங்க! கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம இல்லேன்னு நிர்தாட்சண்யமா சொல்லியிருக்கேன். எனக்கு அது மத்தவங்க காசுன்னு கொஞ்சம் கூட ஒறைச்சதே இல்லை!  ஒரு ரூபா ரெண்டு ரூபாய்தானேன்னு அலட்சியமா இருந்திருக்கேன்! இன்னிக்கு நீங்க இந்த ரெண்டு ரூபாயை திருப்பிக் கொடுத்து என் கண்ணை திறந்து விட்டிருக்கீங்க! இனிமே யாருடைய சில்லரையையும் எடுக்காம ஒழுங்கா கொடுத்திருவேன்! இது சத்தியமா சார்! நீங்க உண்மையிலேயே கிரேட் சார்!” என்றார் அந்த கண்டக்டர்.

      “இதெல்லாம் பெரிய விசயம் இல்லேப்பா! நான் தப்பு செஞ்சேன்! அதை திருத்திக்கிட்டேன்! இந்த சின்ன விசயம் உன்னை திருத்தி இருக்கே! அதுதான் கிரேட்! நீதான் கிரேட்! காட் ப்ளஸ் யூ!” என்று வாழ்த்தி விட்டு திரும்பினேன் நான்.

டிஸ்கி} திருமதி கீதா சாம்பசிவம் அவர்களுக்கு  ஏற்பட்டது போல எனக்கும் ஓர் பிரச்சனை! ப்ளாக்கர் டேஷ் போர்டில் அனைத்து பதிவுகளும் தெரிவது இல்லை! ஒரே பதிவு மட்டுமே காண்பிக்கிறது! பலரின் பதிவுகளை இரண்டு நாட்களாக சரியாக படிக்க முடியவில்லை! அனைத்து பதிவுகளும் தெரிய என்ன செய்ய வேண்டும்! தொழில்நுட்ப பதிவாளர்கள் உதவி செய்யுங்கள்! நன்றி!

தங்கள் வருகைக்கு நன்றி! பதிவு குறித்த கருத்துக்களை கமெண்ட் செய்து ஊக்கப்படுத்துங்கள்! நன்றி!

Monday, June 23, 2014

அரசுப் பள்ளி என்றால் கேவலமா? காசு கொடுத்து படிப்பதுதான் கவுரவமா?

அரசுப் பள்ளி என்றால் கேவலமா? காசு கொடுத்து படிப்பதுதான் கவுரவமா?


இரண்டு வாரங்கள் முன்னதாகவே இந்த கட்டுரையை எழுதி இருக்க வேண்டும். ஆனால் ஏனோ பல வேலை நெருக்கடிகளால் முடியவில்லை! இன்று தமிழ் இந்துவில் சமஸ் எழுதிய ஒரு கட்டுரையை படித்ததும் இந்த கட்டுரையை எழுதியே தீருவது என்று முடிவு செய்தேன். சமஸ் எழுதிய கட்டுரையை படிக்க இங்கு: அரசுப் பள்ளிகளின் படுகொலைக்கு யார் காரணம்?
    திருமணம் ஆவதற்கு முன்பே என் நண்பர் குழாமில் ஒரு சபதம் எடுத்து இருந்தோம். தனியார் பள்ளிகள் வரவால் அரசுப்பள்ளிகள் அழிந்து வருகின்றன. தனியார்பள்ளிகள் கொள்ளை லாபம் அடிக்கின்றன. கல்யாணமாகி பிள்ளை பிறந்தால் அரசுப் பள்ளியில்தான் சேர்ப்பது என்று ஒரு சபதம் அது. அப்போது நண்பர்களுக்குள் ஒரு சங்கம் இருந்தது. அதன் உறுப்பினர்கள் இந்த தீர்மானத்திற்கு ஆதரவு தந்தனர்.
    காலம் உருண்டோட சங்கம் கலைந்தது. பல நண்பர்கள் திருமணமாகி பிள்ளைப் பெற்று மனைவி, சுற்றம் என்று சாக்குபோக்கு சொல்லி தனியார் பள்ளிகளில் பிள்ளைகளை சேர்த்துவிட்டனர். இப்போது என் முறை! நான் என் பெண்ணை அரசுப்பள்ளியில்தான் சேர்ப்பது என்று உறுதியாக இருந்தேன். என் பெற்றோரும் அதையே சொன்னனர். சென்ற வருடமே பள்ளிக்கு சென்று விசாரித்தோம். அடுத்த வருடம் சேருங்கள் ஆங்கில மீடியம் கூட வருகிறது என்றார்கள்.
   ஒரு பத்து வருடங்கள் முன்பு அந்த ஆரம்பப் பள்ளியில் சுமார் நூற்று இருபது மாணவர்கள் பயின்று கொண்டிருந்தனர். இன்று அது கழுதை தேய்ந்து கட்டெரும்பாகி வெறும் முப்பது பேர்களே படிக்கின்றனர். அதில் பெரும்பாலும் தலித், மற்றும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் குழந்தைகள்தான்.
    குழந்தையை சேர்த்துவிட்டு வெளியே வரும்போதே இந்த ஸ்கூல்லயா சேர்த்து இருக்கிறே? கான்வெண்ட்ல சேர்க்கலையா? வேலம்மாளில் சேர்க்கறதுதானே? என்று தெரிந்தவர்களிடம் இருந்து ஏகப்பட்ட கேள்விகள்.

  இன்று ஊருக்குள் ஒரு நான்கைந்து தனியார் பள்ளி வேன்கள் வருகின்றது. காலை ஏழுமணிக்கெல்லாம் அவசர அவசரமாக அரைகுறை தூக்கத்தில் எழுப்பி குளிப்பாட்டி காலை உணவை திணித்து மதிய உணவை கட்டிக்கொடுத்து பஸ்ஸில் ஏற்றி அனுப்புகிறார்கள். பாடச்சுமை வேறு அதிகம். எல்.கே.ஜி படிக்கும் மாணவர்கள் கூட பத்துகிலோ எடை சுமக்க வேண்டியுள்ளது. பிள்ளைகளின் இளம்பிராய சுதந்திரம் வலுக்கட்டாயமாக பறிக்கப்படுகிறது. ஒரு ஆடல், பாடல், விளையாட்டு எதுவும் இல்லை! ஒரு எந்திரமாக வளர்க்கப்படுகிறது குழந்தை! ஆர்வம் இருக்கிறதோ இல்லையோ மியுசிக், கேம்ஸ், டேன்ஸ் என்று எக்ஸ்ட்ரா கரிக்குலர் ஆக்ட்டிவிட்டீஸ் என்ற பெயரில் திணிக்கப்படுகிறது. அனைத்தும் பணம். பணம் காய்ச்சும் மரங்களாக பெற்றோர்களை மாற்றி அறுவடை செய்துவிடுகின்றன தனியார் பள்ளிகள்.
   எங்கள் பகுதியில் ஒரு ஐந்து ஆண்டுகளில் ஒரு கார்பரேட் பள்ளியாக உருவெடுத்த தனியார் பள்ளி கொள்ளை லாபம் சம்பாதித்து கொண்டு இருக்கிறது. அதன் விளைவாக சுற்றுப்புறத்தில் இருந்த அரசுப்பள்ளிகள் மற்றும் சில சின்ன நர்சரி பள்ளிகள் தங்களது இடத்தை தக்கவைக்க முடியாமல் இழந்து வருகின்றன.
     சின்ன நர்சரி பள்ளிகள் மூடப்பட்டுவிட்டன. அரசு பள்ளிக்கூடங்களில் மாணவர்கள் சேர்க்கை குறைந்து விலகல்கள் அதிகரித்துவிட்டது. இன்னும் சில வருடங்களில் அரசுபள்ளிகளே காணாமல் போய்விடும் போல!  அரசு பள்ளி என்றாலே ஒரு அலட்சியமாக கேவலமாக பார்க்கின்றனர் மக்கள்.
   என்னிடம் ஒரு பெண்மணி கேட்டார். கவர்மெண்ட் ஸ்கூல்லயா பெண்ணை சேர்த்தே? கான்வெண்ட்ல சேர்க்க மாட்டியா?
   ஏன் கவர்மெண்ட் ஸ்கூல்ல சேர்த்தா என்ன? உன் பையனும் அங்கதானே படிச்சான்!
  அது அந்த காலம்! இப்ப நிறைய கான்வெண்ட் வந்துருச்சு! இங்கிலிஷ் நல்லா சொல்லிக்கொடுக்கிறாங்க!
   அதே இங்கிலிஷ் இங்க ஓசியா சொல்லிக்கொடுக்கிறாங்களே!
   மெய்யாவா?
எல்லா கவர்மெண்ட் ஸ்கூலிலும் இங்கிலிஷ் மீடியம் வந்துருச்சு! கம்ப்யூட்டர் இருக்கு! வீடியோ டிவிடி போட்டு சொல்லிக் கொடுக்கிறாங்க எல்லாமே இலவசம் அதோட ஸ்கூல் நம்ம ஊரிலேயே இருக்குது! பசங்களை 9மணிக்கு ஸ்கூலுக்கு அனுப்பிச்சா போதும். என்ன ஆச்சோ ஏதாச்சோன்னு பதட்ட பட வேண்டியது இல்லை! என்றேன்.
   அப்படியா?
அட ஆமாம்மா! கவர்மெண்டில ஓசியா டிவி கொடுத்தா வாங்கிக்கிறீங்க? மிக்சி கிரைண்டர். ஃபேன் எல்லாம் ஓசியில கொடுத்தா வாங்கிக்கிறீங்க! கல்வி கொடுத்தா மட்டும் கசக்குதா? என்றேன்.
   அவரால் பேச முடியவில்லை!
இன்னொருவர் கேட்டார். ஏம்ப்பா கான்வெண்டில சேர்க்குற அளவுக்கு உனக்கு வசதியா இல்லாம போயிருச்சு! நல்லாத்தானே சம்பாதிக்கிறே?
    நான் சம்பாதிப்பதை எல்லாம் கான்வெண்ட் காரனுக்கு கொடுத்து அவனை பெரிய ஆளாக்க விரும்பவில்லை என்றேன்!
  என்னப்பா இப்படி சொல்றே? நீ பத்தாயிரம் கட்டியா அவன் பணக்காரன் ஆயிடபோறான்! அங்க தான் நல்ல எஜுகேசன் கிடைக்கும் என்றார்.
   என்னைப்போல எத்தனைபேர்க்கிட்ட பத்தாயிரம் வாங்குவான்? அத்தனையும் கல்விக்கே செலவழிக்கிறானா? கவர்மெண்ட்ல நல்ல எஜுகேசன் இல்லாமலா பசங்க 10ம் வகுப்புல நானூத்தம்பது மார்க்கு வாங்குது? என்றேன்.
  இன்றைய கல்வி ஒரு பேசன் ஆகிவிட்டது! வகுப்பறையை மாடர்ன் ஆக்கி, ஃபேன் ஏசி என்று மாற்றி எல்லாவற்றையும் ஆங்கிலத்தில் சொல்லிக் கொடுத்து தமிழை மறக்கடித்து ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே கண்ணாடி அணியச் செய்துவிடுகின்றது கான்வெண்ட் பள்ளிக்கூடங்கள்.
பொதுவாக மனிதர்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரனை நோக்குகின்றனர். அவன் என்ன செய்கின்றான்? அவன் பிள்ளை எங்கு படிக்கிறான்? என்ன வேலை செய்கிறான்? அதையே தாமும் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்து அப்படியே செய்கின்றனர். அதற்கான தகுதி, பொருளாதாரம் போன்றவை பற்றி கவலைப்படுவது இல்லை!
அன்றாடம் கூலி வேலை செய்யும் ஒருவர்கூட தன் குழந்தையை கான்வெண்ட்டில் படிக்க வைக்க ஆசைப்படுகிறார். கலர்கலரான யூனிபார்ம், ஷு, டை, நுனிநாக்கு ஆங்கிலம், வேன் இவைகள் சாதாரண மனிதர்களை கவர்ந்திழுக்கவே செய்கின்றன.
    குறைந்த பட்சம் ஐந்தாம் வகுப்பு, அல்லது எட்டாம் வகுப்போடு இந்த கான்வெண்ட் மோகம் தீர்ந்து போகிறது. அதற்குப்பின் பீஸ் கட்ட முடிவதில்லை! அப்போது அருகில் இருக்கும் அரசுப்பள்ளியில் சேர்க்கின்றனர். பெரும்பாலும் ஆரம்பப் பள்ளிகள் தான் இந்த தனியார் பள்ளிகளால் பாதிக்கப் படுகின்றன.

    வெட்டி கவுரவம் பார்க்காமல் நிலை உணர்ந்து அரசு பள்ளிகளில் சேர்க்க பெற்றோர் முன் வர வேண்டும். குழந்தைகளை பிஞ்சிலேயே கருகவிடாமல் இருக்க அரசுப்பள்ளிகள் தான் சரி! இதை பெற்றோர்கள் எப்போது உணர்வார்களோ? உடுத்தும் உடை, உணவு, புத்தகம் என்று எல்லாம் இலவசம், கல்வியும் ஆங்கிலவழியும் உள்ளது. பள்ளியும் அருகிலே உள்ளது இருந்தும் பிள்ளைகளை ஐந்து கிலோ மீட்டர் தள்ளி கான்வெண்டில் தான் சேர்ப்பேன் என்றால் அது வெட்டிக்கவுரவம். அந்த கவுரவம் எனக்குத் தேவை இல்லை! எங்கள் ஊரில் பலர் இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச நிலத்தையும் விற்று கான்வெண்டில் சேர்த்து படிக்க வைத்தனர் பிள்ளைகளை! பத்தாம் வகுப்பில் அவர்கள் எடுத்த மதிப்பெண்கள் அரசுப்பள்ளி மாணவர்கள் எடுத்ததை விட மிகக் குறைவு. ஜஸ்ட் பாஸ் என்ற நிலையில் தேறியுள்ளனர். இருந்தும் பாழாய் போன கவுரவம், அடுத்த வீட்டுக்காரனைப் பார்த்து பொறாமை ஒப்பீடு ஆகியவை இந்த கான்வெண்ட் மோகத்தை வளர்க்கிறது.
   முதல்வகுப்பில் சேர்த்துள்ளேன் என் மகளை! மூன்றே புத்தகங்கள்! மூன்று நோட்டுகள். சுமை இல்லை! பாடச்சுமையும் இல்லை! புத்தக சுமையும் இல்லை! தினமும் காலையில் பள்ளியில் விட்டு மதிய உணவிற்கு 12-40க்கு வீட்டுக்கு அழைத்துவந்து உணவு அளித்து பின் மதியம் 2.00 மணிக்கு சென்று மாலை 4-10க்கு பள்ளி விட்டதும் திரும்புகிறாள். அவளாகவே ஆர்வமாக படிக்கிறாள். எழுதுகிறாள். இன்று அவளை பள்ளியில் இருந்து அழைத்து வருகையில் சொன்னாள். அப்பா! ஸ்கூல்ல தினமும் சத்துணவுல முட்டை போடறாங்க! பசங்க எல்லாம் சாப்பிடறாங்க! பாவம் எத்தனை கோழிங்க செத்துப் போவுது!
  கோழிங்க எப்படிம்மா செத்து போகும்!
ஐயோ! அப்பா! இதுக்கூட தெரியாதா? முட்டையில இருந்துதானே கோழிக்குஞ்சுங்க பிறக்கும்! ஆனா இவங்க முட்டையை சாப்பிட்டுடறாங்களே!
   இந்த சிந்திக்கும் திறன்! கான்வெண்ட்டில் வருமா? என்று தெரியவில்லை! பிள்ளைகளின் சுதந்திரத்தை பறித்து, சிந்திக்கும் திறனை மழுங்கடித்து கூண்டில் அடைத்து வளர்க்கும் கான்வெண்ட் பள்ளிகள் தேவையில்லை! வண்ண மலர்த் தோட்டத்தில் சுதந்திரமாக பறக்கும் வண்ணத்து பூச்சிகள் போன்ற குழந்தைகளை ஆராதிக்கும் ஆரம்ப பள்ளிகளே தேவை!
  அரசுபள்ளிகள் ஒன்றும் கேவலம் இல்லை! படிக்கும் குழந்தைகள் எங்கிருந்தாலும் படிக்கும்! இதை எல்லா பெற்றோர்களும் உணரவேண்டும்.


தங்கள் வருகைக்கு நன்றி! பதிவு குறித்த கருத்துக்களை கமெண்ட் செய்து ஊக்கப்படுத்துங்கள்! நன்றி!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...